 |
| Πήλιο |
Στη μια εβδομάδα που πέρασα ανάμεσα σε βουνό και θάλασσα, είχα την ευκαιρία να ακούσω μια φωνή που με εντυπωσίασε. Γνωστό το όνομα, αλλά δεν το είχα συνδέσει ποτέ με τα τραγούδια της, μιλάω για την Νατάσσα Μποφίλιου.Σε μια συναυλία που δόθηκε κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι του Αυγούστου, δίπλα από την εκκλησιά της Αγίας Μαρίνας του Κισσού, δόξασα το Θεό που γεννήθηκα σε τόσο ευλογημένο τόπο και προς στιγμήν διέγραψα όλα τα προβλήματα που μου προξενεί καθημερινά η νεοελληνική πραγματικότητα.
Μια από τις πιο ωραίες αναμνήσεις που μου προκαλεί γέλιο έως τώρα που το σκέφτομαι είναι η παρακάτω: θες η καλοκαιρινή διάθεση, θες το άγχος της τραγουδίστριας, την έκανε να ξεχνάει στίχους από τα τραγούδια που ερμήνευε. Την πρώτη φορά το κάλυψε με το σκέρτσο της, την δεύτερη ζήτησε συγνώμη από το κοινό της, την τρίτη το πήρε κατάκαρδα.Σταμάτησε τους μουσικούς της και κάθησε σκεφτική στα σκαλοπάτια της όμορφης πλατείας του χωριού, στο χώρο που δινόταν η συναυλία. Ξαφνικά ακούγεται μια φωνή από το διπλανό μου κάθισμα που βρισκόταν δυο φίλοι, αρκετά πιωμένοι για να μην πω μεθυσμένοι (μιλούσαν καθ' όλη την διάρκεια της συναυλίας και τους κάναν συνεχώς παρατήρηση) ¨μη στεναχωριέσαι, εσύ να 'σαι καλά¨. Τα λόγια του μεθυσμένου σκίσανε την αμηχανία που υπήρχε στον αέρα και ένωσαν το κοινό με δεσμούς αλληλεγγύης.Μακάρι να είχαμε όλοι τη σοφία του μεθυσμένου.Μακάρι να είμασταν πιο επιεικείς με τους συνανθρώπους μας και πιο σοβαροί όταν πρόκειται να ελέγξουμε τους εαυτούς μας.
