ΚΥΠΡΟΣ

Η σπηλιά που δολοφονήθηκε άνανδρα από τους Άγγλους κατακτητές ο "Σταυραετός του Μαχαιρά" Γρ. Αυξεντίου.

Ιερά Μονή Μαχαιρά

  Λοιπόν...Όπως είχα υποσχεθεί στην προηγούμενη ανάρτησή μου, σήμερα 28 Ιανουαρίου, στην καρδιά του χειμώνα, θα αναπολήσω τις θερινές μου αναμνήσεις από τη μεγαλόνησο. Δεν την λένε άστοχα έτσι. Είναι μεγαλόνησος και στην έκταση και στην καρδιά, αν θα μπορούσε να είχαν ποτέ τα βουνά και οι παραλίες καρδιά.

Με το που φτάσαμε στην Κύπρο, είχα ένα συμβάν που με έκανε να θέλω να κλειδώσω το αυτοκίνητο έξω από το ξενοδοχείο και να περάσω την εβδομάδα περπατώντας στη Λάρνακα μη βλέποντας τίποτα άλλο। Το συμβάν ναι...είχε σχέση με το δεξιοτίμονο σκόντα που νοίκιασα, τα αντίθετα ρεύματα στους δρόμους και την προσφιλή συνήθεια των κυπρίων οδηγών να αφήνουν τριπλοπαρκαρισμένα τα αμάξια τους, όπου τους βολεύει।

  Δρόμος, δρόμος, δρόμος, ραναράουντ, χαλτ και πολλές ερωτήσεις για να πας στην πόλη, αλλά όταν την βρεις (την πόλη) μαγεύεσαι.

Η Λάρνακα είναι μια κοσμοπολίτικη πόλη. Λάρνακα την ονόμασαν επειδή έχει την ευλογία να φιλοξενεί την λάρνακα ενός ξεχωριστού Αγίου, φίλου του Χριστού, που η αγάπη Του τον ανέστησε τέσσερις ημέρες μετά τον βιολογικό του θάνατο. Μιλάω για τον Άγιο Λάζαρο τον τετραήμερο. Λέγεται πως ο Άγιος Λάζαρος μετά την ανάστασή του δεν γέλασε ποτέ παρά μόνο όταν είδε κάποιον κλεπτομανή να κλέβει ένα πήλινο αγγείο, λέγοντας το περίφημο ¨το ένα χώμα κλέβει το άλλο¨. συνεχίζεται...

καλοκαιράκι

Πήλιο

  Το καλοκαίρι που μας πέρασε είχα την πολυτέλεια να περάσω τις διακοπές μου σε δυο μέρη που πραγματικά ¨έγραψαν¨ φωτογραφικά μέσα στο μυαλό μου.Το πρώτο μέρος που επισκέφτηκα ήταν η Κύπρος, που επιφυλάσσομαι να μιλήσω γι αυτήν σε άλλη ανάρτησή μου.Το δεύτερο μέρος, το Πήλιο.

   Στη μια εβδομάδα που πέρασα ανάμεσα σε βουνό και θάλασσα, είχα την ευκαιρία να ακούσω μια φωνή που με εντυπωσίασε. Γνωστό το όνομα, αλλά δεν το είχα συνδέσει ποτέ με τα τραγούδια της, μιλάω για την Νατάσσα Μποφίλιου.Σε μια συναυλία που δόθηκε κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι του Αυγούστου, δίπλα από την εκκλησιά της Αγίας Μαρίνας του Κισσού, δόξασα το Θεό που γεννήθηκα σε τόσο ευλογημένο τόπο και προς στιγμήν διέγραψα όλα τα προβλήματα που μου προξενεί καθημερινά η νεοελληνική πραγματικότητα.

   Μια από τις πιο ωραίες αναμνήσεις που μου προκαλεί γέλιο έως τώρα που το σκέφτομαι είναι η παρακάτω: θες η καλοκαιρινή διάθεση, θες το άγχος της τραγουδίστριας, την έκανε να ξεχνάει στίχους από τα τραγούδια που ερμήνευε. Την πρώτη φορά το κάλυψε με το σκέρτσο της, την δεύτερη ζήτησε συγνώμη από το κοινό της, την τρίτη το πήρε κατάκαρδα.Σταμάτησε τους μουσικούς της και κάθησε σκεφτική στα σκαλοπάτια της όμορφης πλατείας του χωριού, στο χώρο που δινόταν η συναυλία. Ξαφνικά ακούγεται μια φωνή από το διπλανό μου κάθισμα που βρισκόταν δυο φίλοι, αρκετά πιωμένοι για να μην πω μεθυσμένοι (μιλούσαν καθ' όλη την διάρκεια της συναυλίας και τους κάναν συνεχώς παρατήρηση) ¨μη στεναχωριέσαι, εσύ να 'σαι καλά¨. Τα λόγια του μεθυσμένου σκίσανε την αμηχανία που υπήρχε στον αέρα και ένωσαν το κοινό με δεσμούς αλληλεγγύης.Μακάρι να είχαμε όλοι τη σοφία του μεθυσμένου.Μακάρι να είμασταν πιο επιεικείς με τους συνανθρώπους μας και πιο σοβαροί όταν πρόκειται να ελέγξουμε τους εαυτούς μας.