Θεσσαλονίκη

   Κάθε φορά που πάω ταξίδι στο εξωτερικό όσο ωραία κι αν έχω περάσει, όσο κι αν γοητεύτηκα με την κουλτούρα των "άλλων", όσο κι αν ζήλεψα τις καθαρές τους πόλεις και την ωραία τους αρχιτεκτονική, τα μουσεία τους, την μουσική τους, τον πλούτο τους (σε ευρώ), με το που προσγειώνεται το αεροπλάνο (δεν κρατιέμαι θέλω να πατήσω Μακεδονία) μου έρχεται ένα τραγούδι στο μυαλό. Πάντα το ίδιο και πάντα την ίδια χρονική στιγμή. Πάει κάπως έτσι:

"Θεσσαλονίκη μου μεγάλη φτωχομάνα,
εσύ που βγάζεις τα καλύτερα παιδιά..."

  Και παίρνω το λεωφορείο να γυρίσω στην πλατεία Αριστοτέλους και βλέπω τριγύρω σωρούς από σκουπίδια, λερωμένα πεζοδρόμια, χαρτιά να πετούν στον αέρα, αφίσες (κατά κανόνα χωρίς αισθητική από corelάκηδες αυτοδίδακτους "γραφίστες") κολλημένες άναρχα, βαμμένους τοίχους με άσχημα γκράφιτι που δεν μπορείς να τα διαβάσεις και άλλα πολλά κακώς κείμενα. Τι αγάπη κι αυτή...τι δέσιμο με τη φτωχομάνα! Τώρα δε που θα μας βάλουν και καραβάκι για Νέους Επιβάτες και Καλαμαριά με ένα 2ευρω...ποιός τη χάρη μας!

"Άλλος με τη βάρκα μαααας"!