του Πέτρου Αλ. Ιωαννίδη

Το Μοναστήρι των Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ στους Ευζώνους

Το Μοναστήρι αυτό το βρήκαν κατεστραμμένο και ερειπωμένο, οι πρόσφυγες που ήρθαν στην Ελλάδα από τον Πόντο και τον Καύκασο το σωτήριο έτος 1920. Βρέθηκαν αρκετά χαλάσματα του, με πέτρες διάσπαρτες μέσα στον περίβολό του, μικρές και μεγάλες. Το μοναστήρι ήταν ορθόδοξο, πατριαρχικό και κατά καιρούς υπέφερε από τους σχισματικούς παρεπιδημούντες της ευρύτερης περιοχής. Λέγεται μάλιστα από τους ντόπιους κατοίκους του χωριού που προϋπήρχαν εδώ, ότι οι μοναχοί που κατείχαν το μοναστήρι του Μιχαήλ Αρχαγγέλου, ύστερα από μεγάλη πίεση των κομιτατζήδων και επειδή τους απείλησαν με την φυσική τους εξόντωση αναγκάστηκαν στο τέλος να το εγκαταλείψουν φεύγοντας σε άλλο μοναστήρι της ανατολικής Μακεδονίας ή του Αγίου Όρους πολύ πιθανόν. Φεύγοντας όμως, αφού για λίγο στάθηκαν επάνω στον απέναντι λόφο, γονάτισαν πάνω στα βράχια και με δάκρυα λύπης στα μάτια αποχαιρέτησαν για πάντα τον ιερό εκείνο χώρο του μοναστηριού τους! Κατά άλλους μάλιστα καταράσθηκαν βαρειά εκείνους που έγιναν αιτία να διωχθούν. Συνάγεται ότι το γεγονός τούτο συνέβηκε το έτος 1898 ή λίγο πιο πριν ή μετά την χρονολογία αυτή, τότε που οι Βούλγαροι νοίκιασαν από τους Τούρκους τις λίμνες Αρτζάν-Αματόβον. Οι Βούλγαροι τότε διοργάνωσαν και δίαυλο επικοινωνίας της λίμνης Αρτζάν μέσω Καλίνοβου, Σμόλ, Ματσίκοβον (Ευζώνων), Στογιάκοβου και Βογδάντσας. Τα δύο τελευταία χωριά ανήκουν σήμερα στην Π.Γ.Δ.Μ.

Για την ακριβή χρονολογία της ίδρυσης του μοναστηριού του Μιχαήλ Αρχαγγέλου δεν υπάρχουν δυστυχώς στοιχεία. Γι αυτό ευχής έργον θα ήταν να περισυλλεγούν όλα εκείνα τα στοιχεία τα συναφή με την ιστορία της μονής που σημαίνουν να είναι και γεγονότα επί τουρκοκρατίας στον πολύπαθο αυτόν τόπο μας. Με το φύλλο αυτό δίνουμε το έναυσμα σε όλους τους ρέκτες της τοπικής ιστορίας μας για να συλλέξουν και να καταθέσουν στην γραμματεία του Πολιτιστικού Συλλόγου Ευζώνων ότι άκουσαν και ακούν από τους παλαιότερους σχετικό με το μοναστήρι των Ταξιαρχών Μιχαήλ Αρχαγγέλου των Ευζώνων, όπως λέγεται. Θα είναι τούτο μια ύψιστη υπηρεσία και μεγάλη προσφορά στον τόπο μας, για την συγγραφή μιας επίτομης ιστορίας των Ευζώνων και δη εις το άμεσο μέλλον! Για την πραγμάτωση του ιερού αυτού στόχου ας προσπαθήσουμε όλοι όσοι μπορούν με πρωτεργάτες τα παιδιά και τους νέους του πολιτιστικού μας συλλόγου.

Ο Ναός της μονής Μιχαήλ Αρχαγγέλου βρίσκεται πάνω στο ίδιο σχεδόν μέρος που πρωτοκτίστηκε από τους πρώτους κτήτορές του. Είναι κτισμένο στο βορειοδυτικό άκρο του οικισμού των Εννέα Ευζώνων και ήταν ανάμεσα σε δέντρα σκιερά και σε πλούσια φυσική βλάστηση που ποτίζονταν από το παρακείμενο καθαρό ρέμα που αρχίζει από τις πηγές της Μουτσάρας και καταλήγει στον Βαρδάρη. Στο βόρειο και στο ανατολικό τμήμα της αυλής του μοναστηριού υπήρχαν δυο μακρόστενα υπόστεγα που γέμιζαν από τους ευλαβείς προσκυνητές την ημέρα της γιορτής των Ταξιαρχών στις 8 Νοεμβρίου. Η μονή ήταν αυτοσυντήρητη με πλούσια παραγωγή όλων των ζαρζαβατικών και δενδροκαλλιέργειας με διάφορους καρπούς και οπωρικά όπως σύκα, βερίκοκα, μήλα, μούρα, δαμάσκηνα και σταφύλια, μύγδαλα και καρύδια. Από το μοναστήρι δεν έλειπαν ακόμη και τα ποταμίσια ψάρια που αλιεύονταν από τον Αξιό με τα κατακάθαρα νερά του. Αυτός ήταν τότε ο Αξιός, χωρίς μόλυνση και χωρίς ρύπανση καμία! Πλυμένες κάτασπρες πέτρες υπήρχαν κοντά, στην άκρη του ποταμού, όπου οι μοναχοί έπλυναν και άπλωναν τα ρούχα και τα διάφορα είδη της κλινοστρωμνής τους. Το αγνό φυσικό περιβάλλον της γύρω περιοχής, προστάτευε την υγεία των ανθρώπων, γιατί και αυτοί πρόσεχαν και επεδίωκαν την καθαριότητα του τόπου τους! Το μοναστήρι του αρχαγγέλου Μιχαήλ, κτισμένο μέσα στον παραδεισένιο εκείνο χώρο με την τόση ομορφιά, πρόσφερε ακούραστα το θεάρεστο ψυχοπνευματικό έργο του, καθ’ όλες τις γιορτές του χρόνου, εξαιρετίες και μη. Η γλυκιά ψαλμωδία των καλόγηρων ακούονταν κατανυκτικά, γύρω στην περιοχή, νύχτα και ημέρα! Οι προσευχές τους ανέβαιναν ως θυμίαμα προς τον ουρανό και έφταναν ίσαμε τον θρόνο του Ύψιστου. «Κατευθυνθήτω η προσευχή μου, ως θυμίαμα ενώπιόν Σου. Έπαρσις των χειρών μου θυσία εσπερινή, εισάκουσόν μου Κύριε»!

Το σήμαντρο του μοναστηριού λιτό και απέριττο, ήταν από τεμάχιο σιδήρου μισού μέτρου, κρεμασμένου σε χοντρό κλωνάρι αιωνόβιου δέντρου, μπροστά στην κύρια είσοδο του ιερού ναού. Από της ιδρύσεως του και σ’ όλη τη διάρκεια της λειτουργίας του, επί τουρκοκρατίας κράτησε άσβεστη την φλόγα του ελληνορθόδοξου πολιτισμού και διαρκώς ενδυνάμωνε την πίστη των γύρω χριστιανών και το θρησκευτικό τους αίσθημα. Με την πάροδο του χρόνου, δημιουργήθηκε η παράδοση στον κόσμο, ότι ο αρχάγγελος ήταν ο αυστηρός φύλακας και προστάτης της μονής που φύλαττε ακόμα και τα ερείπια με όλο τον προαύλειο χώρο της!

Πολλοί έλεγαν πως όσοι αφαιρούσαν κάτι από το μοναστήρι έστω και το ασήμαντο, αυτοί έβλεπαν στα όνειρά τους τον αρχάγγελο Μιχαήλ που τους παράγγελνε να επιστρέψουν αμέσως στον τόπο τους αυτά που αφαίρεσαν, γιατί αλλιώς θα τιμωρηθούν πολύ σκληρά από τον Άγιο. Η παράδοση αυτή υπάρχει εν δυνάμει και σήμερα. Σήμερα το μοναστήρι μας καμαρώνει μετά τον τελευταίο τέλειο ανακαινισμό του! Αστράφτει από ομορφιά και λαμπρότητα στα μάτια όλων μας. Γι αυτό χρειάζεται να αποδοθεί δημόσιος έπαινος στους νέους των Ευζώνων και σε όλους αυτούς που βοήθησαν είτε με προσωπική εργασία είτε με τον οβολό τους ή και με τους δυο τρόπους μαζί στον ανακαινισμό και στον εξωραϊσμό κτισμάτων και προαυλίου της εκκλησίας των Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ, των Αρχαγγέλλων!

«Πρόκριτοι Δυνάμεων νοερών,

Μιχαήλ πρωτάρχα, και λαμπρόμορφε Γαβριήλ,

Συν ταις ουρανίαις, αιτείτε στρατηγίαις,

Ημίν καταπεμφθήναι το μέγα έλεος».

Αμήν!

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ 76^η ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΩΝ ΕΥΖΩΝΩΝ

Ο λόγος που μαζευτήκαμε σήμερα στην πλατεία του μικρού αλλά σημαντικού χωριού μας, των Ευζώνων, είναι για να τιμήσουμε την μνήμη των πεσόντων στα γεγονότα της 25^ης Απριλίου του 1941. Στην «μάχη των Ευζώνων» έγινε η πρώτη υποστολή εχθρικής- κατοχικής σημαίας στα νεότερα χρόνια (η υποστολή της γερμανικής σημαίας στον βράχο της Ακρόπολης από τους Γλέζο και Σάντα ακολούθησε χρονικά).

Τα ξημερώματα της Παρασκευής μετά την Ανάσταση- που αργούσε για την πατρίδα μας- ημέρα γιορτής της Κυράς μας της Παναγιάς Ζωοδόχου Πηγής, βουλγαρο-κομιτατζήδες επέδραμαν στο ακριτικό μας χωριό με σκοπό να λεηλατήσουν, να ατιμάσουν, να σκοτώσουν και να κάμψουν το ηθικό των κατοίκων του, που αντί να σκύψουν το κεφάλι και να δηλώσουν υποταγή στις δυνάμεις του Άξονα, όρθωναν το ανάστημά τους ενάντια στον κατακτητή όπως τους επέτασσε η ανυπότακτη ελληνική ψυχή τους.

Αυτή η ανυπότακτη ελληνική ψυχή ήταν από την αρχαιότητα έως τις ημέρες μας αιτία πρόκλησης φθόνου σε δυνάμεις που υπηρετούν σκοτεινά συμφέροντα. Αυτός ο «μικρός λαός που πολεμά δίχως σπαθιά και βόλια για όλου του κόσμου το ψωμί, το φως και το τραγούδι» όπως λέει ο ποιητής μας Ρίτσος, τα έβαλε αμέτρητες φορές με ασύμμετρες δυνάμεις. Στον Μαραθώνα υπό την οξυδερκή ηγεσία του Μιλτιάδη και των Αθηναίων γονάτισε τις μυριάδες ορδές του Δαρείου. Στις Θερμοπύλες εμπνευσμένος από την γενναιότητα του Λεωνίδα και τις αξίες των Σπαρτιατών ταπείνωσε την οίηση του Ξέρξη. Στα Γαυγάμηλα με στρατηγό τον ανυπέρβλητο Μακεδόνα Μέγα Αλέξανδρο απομάκρυνε μια για πάντα τον περσικό κίνδυνο χτυπώντας τον στο σπίτι του και εκπολίτισε τους βαρβάρους, κάνοντάς τους κοινωνούς του αγλαού Ελληνικού Πνεύματος. Το ’21 μια χούφτα φουστανελάδων κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Τίναξαν από πάνω τους δεσμά 5 αιώνων, που τους κρατούσαν υπόδουλους στην σκληρή οθωμανική σκλαβιά και οπισθοδρόμηση.

Και τώρα, τι να φοβηθεί; Τους ζωοκλέφτες; Τους δειλούς που έμπαιναν ξημερώματα στα νοικοκυριά και έκλεβαν τις προίκες από τις ελληνίδες κόρες; Τους συνεργάτες των Γερμανών, που ταίριαξαν τα άνομα συμφέροντά τους και βρήκαν ευκαιρία να υλοποιήσουν το σατανικό τους σχέδιο για να εντάξουν την ιστορική γη της Μακεδονίας στα βουλγαρικά εδάφη; Την γη που κάθε πέτρα της μιλάει ελληνικά, που κάθε ποτάμι της μαρτυρά την παρουσία του Φιλίππου του Β΄, που κάθε θρόισμα των φύλλων των δέντρων της, διηγείται τον θρύλο του μεγάλου στρατηλάτη, του Αλέξανδρου που «πήγε την Κοινή Ελληνική Λαλιά έως μέσα στην Βακτριανή, έως τους Ινδούς» όπως λέει ο μεγάλος Αλεξανδρινός ποιητής μας. Δεν είχαμε να φοβηθούμε τίποτα.

Τα σύνορα μας ήταν αφύλακτα από την 6^η Απριλίου του 1941, αποφράδα ημέρα που έπεσε ηρωικά το οχυρό Ρούπελ και οι Γερμανοί εισέβαλαν στην πατρίδα μας και εγκατέστησαν το αρχηγείο της φρουράς τους στην Αξιούπολη. Ο βουλγαρικός τακτικός στρατός εισέβαλε στο Γιουγκοσλαβικό έδαφος από το ύψος της γέφυρας του Στρυμόνα με δυο διλοχίες που εγκαταστάθηκαν η μια στην πάλαι ποτέ ελληνική πόλη της Γευγελής και η άλλη στο Στογιάκοβο των Σκοπίων. Έγινε ασμένως δεκτός από τους κατοίκους της Πογορόβιτσας, Στογίακοβου και της Μπογδάντσας της γείτονας χώρας.

Στις 20 Απρίλιου, ανήμερα της Αναστάσεως μια μικρή ομάδα  κομιτατζήδων (7 στον αριθμό) πέρασε τον Αξιό ποταμό στο ύψος του Πορθμείου και εισέβαλε στον αύλειο χώρο του Δημοτικού Σχολείου των Ευζώνων για να αναρτήσει την βουλγαρική σημαία. Η αντίδραση των Ευζωνιτών ήταν άμεση. Δυο παλικάρια ποντιακής καταγωγής ο Χρήστος Χιονίδης και ο Γιώργος Αθανασιάδης δίχως να δειλιάσουν στην σκέψη των αντιποίνων και τις επιπτώσεις που θα είχε η ηρωική τους πράξη, κατεβάζουν πάραυτα την βουλγαρική σημαία και την κομματιάζουν στην πλατεία του χωριού. Το γεγονός αυτό, ο εξευτελισμός των βουλγαροκομιτατζήδων από τους Έλληνες, ξυπνάει μέσα τους τον πόθο για εκδίκηση και μάλιστα με όρους που χαρακτηρίζει την ψυχοσύνθεσή τους. Πριν ακόμα χαράξει η ημέρα της γιορτής της Ζωοδόχου Πηγής, Εκείνης που χάρισε στον κόσμο τον Υιό της την Πηγή της Ζωής τον Σωτήρα των ψυχών μας, κόπηκε το νήμα της επίγειας ζωής δύο νέων παλικαριών, του Συμεώνος Ιωαννίδη και του Αλέξη Γρηγοριάδη. Ο 26χρονος στρατιώτης Συμεών μόλις είχε γυρίσει από το αλβανικό μέτωπο. Ακούγοντας τους πυροβολισμούς των βουλγαρο-κομιτατζήδων άρπαξε το όπλο του και στα παρακάλια της χαροκαμένης μάνας του να μείνει σπίτι γιατί είχε ξεχρεώσει το χρέος του προς την πατρίδα, πολεμώντας μήνες στα βουνά της βόρειας Ηπείρου, απάντησε καθησυχαστικά: «μάνα ζέστανέ μου νερό να πλυθώ όταν γυρίσω» σαν να πρόκειται να πάει να αποκρούσει μια αποστολή ρουτίνας. Ο δεκαεννέας Αλέξης Γρηγοριάδης άφησε σπίτι του τα πέντε παιδιά του και την γυναίκα του για να πάει να προασπίσει τα παιδιά και τις γυναίκες όλων των συγχωριανών του. Ο Αλέξης και ο Σίμος δεν γύρισαν ποτέ ζωντανοί στους αγαπημένους τους. Έφυγαν ημέρα γιορτινή, σκεπασμένοι με το μαφόρι της Παναγιάς, δοξασμένοι, φορώντας στα μαλλιά τους  κότινο νίκης. «Των ανδρειωμένων ο θάνατος, θάνατος δεν λογιέται»…

Παρασκευή της Διακαινισίμου της εορταστικής εβδομάδας των ορθοδόξων Χριστιανών, το χωριό βάλλεται πανταχόθεν και βυθίζεται στο πένθος πριν ακόμα προλάβει ο ιερέας να ψάλει το απολυτίκιο «Ο ναός σου Θεοτόκε ανεδείχθη παράδεισος». Οι Σκοπιανοί κομιτατζήδες υπό την στήριξη τάγματος του αδελφού τους Βουλγάρικου τακτικού στρατού επιτίθενται στο χωριό μας, βάζουν φωτιές στα σπαρτά, στα σπίτια, λεηλατούν, τρομοκρατούν κατά την προσφιλή τους συνήθεια (κατά τα ήθη και τα έθιμα τους).

Μαζεύουν τις γυναίκες, τα παιδιά, τους γέροντες και τους άντρες που έπιασαν αιχμάλωτους και τους οδηγούν στο χωριό Πογορόβιτσα που απέχει 300 μέτρα από τα σύνορα. Εκεί για ώρες ατελείωτες βασάνιζαν τους συγχωριανούς μας επιδεικνύοντας την δύναμή τους. Δύναμη όμως που αντλείται από τα όπλα και όχι από την ψυχή, από το άδικο και όχι από το δίκιο, από το σκοτάδι και όχι από το φως, είναι αδυναμία, και αυτός που την κατέχει συντρίβεται ως σκεύος κεραμέως. Και ω του θαύματος ένας νεαρός από το διπλανό χωριό Μικρό Δάσος, ο Σωκράτης Ακριτίδης, πληροφορείται το κακό που πάει να συμβεί και τρέχει με το ποδήλατό του έως την Αξιούπολη για να ειδοποιήσει την γερμανική φρουρά για την ασυδοσία των Βουλγάρων. Ακόμα και η ανάλγητη γερμανική φρουρά κινητοποιείται μπροστά στην βέβηλη πράξη στην οποία προτίθενται  να προβούν οι συνεργάτες της, και σταματάει την σφαγή, απευθύνοντας αυστηρή σύσταση στον αξιωματικό της Βουλγαρικής διλοχίας και επικρίνοντάς τον για την συνεργασία του με τους σκοπιανούς κομιταζήδες, σε μια περιοχή που ανήκε στη δικαιοδοσία της Γερμανικής φρουράς. Ο Βούλγαρος αξιωματικός ντροπιασμένος απολογήθηκε πως τον ξεγέλασαν κάτοικοι των χωριών Πογορόβιτσας, Στογιάκοβου και Μπογδάντσας.

Σε κλίμα συγκίνησης οι χωριανοί μας, γλιτώνοντας από θαύμα, γυρίζουν πίσω στο χωριό μας. Μια μάνα, η Χαρίκλεια, τρέχει να δει εάν ζει το 40ημερών βρέφος της, ο Ελευθέριος όπως βαφτίστηκε αργότερα (παππούς δυο εγγονών σήμερα), τον οποίο είχε αφήσει τυλιγμένο στην κουβέρτα του κάτω από μια γέφυρα, για να τον σώσει από τον βέβαιο θάνατο που θεωρούσε ότι οδηγούσαν την ίδια. Σαράντα περίπου ηλικιωμένοι άνδρες όμως οδηγούνται στις άθλιες φυλακές της Γευγελής από τις οποίες απελευθερώνονται την επόμενη ημέρα, εκτός από δώδεκα, μεταξύ των οποίων ο Μιλτιάδης Κουρτίδης από την Ποντοηράκλεια. Αυτοί κρατήθηκαν όμηροι και βασανίσθηκαν σκληρά στις φυλακές της Στρώμνιτσας για ένα τρίμηνο. Μετά την αποφυλάκισή του ο Μίλτος γυρίζει στο χωριό του αλλά υποκύπτει στα τραύματά του από τα βασανιστήρια και την ταλαιπωρία που υπέστη.

Η περιώνυμη αντίσταση της μάχης των Ευζώνων της 25 Απριλίου του 1941, πρέπει να συγκαταλεχθεί ως πράξη εθνικής αντίστασης όχι μόνο στην συλλογική συνείδηση αλλά και στα βιβλία της σύγχρονης ιστορίας. Οι Έλληνες αμυνόμενοι προκάλεσαν 13 ανθρώπινες απώλειες στην πλευρά των επιτιθέμενων βουλγαρο-κομιτατζήδων.

Από την πλατεία αυτού του μικρού αλλά ταυτόχρονα και μεγάλου ακριτικού χωριού του Δήμου Παιονίας, μπροστά στο μνημείο των 9 Ευζώνων των ηρωικών παλικαριών που έχυσαν το αίμα τους για την απελευθέρωση της Μακεδονίας, κλείνω νοερά το γόνυ στην θυσία των δύο παππούδων μου. Κλείνουμε το γόνυ στην θυσία όλων εκείνων που πολέμησαν για την Ελλάδα και την ορθόδοξή μας πίστη. Είμαστε περήφανοι για την θυσία των πατριωτών μας και εμπνεόμαστε από τους αγώνες τους.

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.

Ιωαννίδου Π. Αλεξία

Πολιτισμική διαχειρίστρια Δήμου Παιονίας

Θεσσαλονίκη

   Κάθε φορά που πάω ταξίδι στο εξωτερικό όσο ωραία κι αν έχω περάσει, όσο κι αν γοητεύτηκα με την κουλτούρα των "άλλων", όσο κι αν ζήλεψα τις καθαρές τους πόλεις και την ωραία τους αρχιτεκτονική, τα μουσεία τους, την μουσική τους, τον πλούτο τους (σε ευρώ), με το που προσγειώνεται το αεροπλάνο (δεν κρατιέμαι θέλω να πατήσω Μακεδονία) μου έρχεται ένα τραγούδι στο μυαλό. Πάντα το ίδιο και πάντα την ίδια χρονική στιγμή. Πάει κάπως έτσι:

"Θεσσαλονίκη μου μεγάλη φτωχομάνα,
εσύ που βγάζεις τα καλύτερα παιδιά..."

  Και παίρνω το λεωφορείο να γυρίσω στην πλατεία Αριστοτέλους και βλέπω τριγύρω σωρούς από σκουπίδια, λερωμένα πεζοδρόμια, χαρτιά να πετούν στον αέρα, αφίσες (κατά κανόνα χωρίς αισθητική από corelάκηδες αυτοδίδακτους "γραφίστες") κολλημένες άναρχα, βαμμένους τοίχους με άσχημα γκράφιτι που δεν μπορείς να τα διαβάσεις και άλλα πολλά κακώς κείμενα. Τι αγάπη κι αυτή...τι δέσιμο με τη φτωχομάνα! Τώρα δε που θα μας βάλουν και καραβάκι για Νέους Επιβάτες και Καλαμαριά με ένα 2ευρω...ποιός τη χάρη μας!

"Άλλος με τη βάρκα μαααας"!

Εις μνημόσυνον αιώνιον

Πέτρος Αλ. Ιωαννίδης

  Την Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής διάλεξε ο Θεός να πάρει κοντά του τον δούλο Του Πέτρο. Τα πάντα εν Σοφία εποίησε. Μεσοπεντηκοστή μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης και ημέρα εκδημίας της αδελφής του εκλιπόντος Εισοδίας μοναχής, 29η Μαΐου μαύρη επέτειος της αλώσεως της Κωνσταντινούπολης. 

  Πεντακόσια εξήντα χρόνια μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ιστορικού προσώπου που θαύμαζε, θυμήθηκα το ποίημα που έγραψε γι αυτόν νέο παλικαράκι στα γυμνασιακά του χρόνια:

Μαρμαρωμένος Βασιλιάς

Όταν θα βγει απ’ τη σπηλιά

γενναίος σαν και πρώτα

τη σφαλιστή την πόρτα

θα ανοίξει με ορμή.

Τότε τους Τούρκους τα θεριά

θα διώξει απ’ την Πόλη

γιατί το θέλουμε όλοι

μαζί μας και ο Θεός.

Εμπρός στην Κόκκινη Μηλιά

εμπρός για νέα κλέη

ο βασιλιάς θα λέει

και θα τραβάμε εμπρός.

  Καλό παράδεισο πατέρα, να μας συγχωρείς για τις αδυναμίες μας και να πρεσβεύεις για εμάς. Εύχομαι ολόψυχα ο Άγιος Πέτρος να σου ανοίξει διάπλατα τις πόρτες του Παραδείσου.

Περιμένοντας τους Βαρβάρους

  Τελικά σήμερα δεν ήρθε η συντέλεια. Οι φίλτατοι "Μάγια" διαψεύστηκαν οικτρά. Η γη δεν καταστράφηκε, δεν κατέβηκαν ufo (μας φτάνουν τα εγχώρια που κυκλοφορούν ανάμεσά μας). Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν ο συνωστισμός του σύγχρονου δυτικού κόσμου στα απομεινάρια του αρχαίου Μεξικάνικου πολιτισμού. Άλλοι πάλι περίμεναν το τέλος κοντά στις οικίες τους, στις αντιαισθητικές  πέτρες του Στόουνχετζ της Βρετανίας (τι τις βρίσκουν και τις φωτογραφίζουν; Έχουν δει ποτέ κίονα κορινθιακού ρυθμού;) . 

   Τι να πω... τα λέει όλα ο αγαπημένος αλεξανδρινός: 

"...και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. 

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις". 

Ας είναι, εγώ περιμένω τα Χριστούγεννα και ελπίζω να υπάρχουν εκεί έξω πολλοί σαν εμένα! Καλά Χριστούγεννα σε όλους, με την ευχή για περισσότερο Φως στη ζωή μας!

Τα πρώτα χιόνια

   Δεκέμβρης...πρώτα χιόνια. Από τα πιο ωραία συναισθήματα να ξυπνάς το πρωί και να τα βλέπεις λευκά. Κατέβηκα τα σκαλοπάτια σε χρόνο dt, όχι λόγω βιασύνης αλλά λόγω γλίστρας. Χιόνι-πούδρα 20 εκατοστών και τα σκι μου ξεχασμένα στη Θεσσαλονίκη. Πάει καιρός που κατέβαινα το Σέλι (αγαπημένο), το Φαλακρό, τα Πιέρια, το Καϊμάκτσαλάν και τα άλλα υπέροχα βουνά της Β. Ελλάδας. Κρίση γαρ. Σκι στις κατηφόρες των χωριών μας, και πάλι καλά που έχουμε και αυτά (τα χωριά μας). Η σκύλα μου σε τσακίρ κέφι (σκυλ κέφ που λέει και η μαμά μου)  και...για του λόγου το αληθές...

Η Ασπρούλα στα άσπρα!

"Όροι" του Αγ. Διαδόχου Επισκόπου Φωτικής

v Όρος της πίστεως [είναι] η απαθής σκέψι περί Θεού.

v Όρος της ελπίδος [είναι] η αναχώρησι του νοός προς εκείνα τα [αγαθά], τα οποία ελπίζονται.

v Όρος της υπομονής, [είναι] το να υπομένει καρτερικά [κανείς] αδιάλειπτα, βλέποντας τον αόρατο ως ορατό με τους οφθαλμούς της διανοίας.

v Όρος της αφιλαργυρίας [είναι] το να θέλη [κανείς] τόσο πολύ να μην έχη, όσο κάποιος θέλει να έχη.

v Όρος της όντως γνώσεως, [είναι] το να αγνοή τον εαυτό του δια της από Θεού εκστάσεως.

v Όρος της ταπεινοφροσύνης [είναι] η διαρκής λήθη, όσων [καλών κανείς] κατορθώνει.

v Όρος της αοργησίας [είναι] η μεγάλη επιθυμία, [που έχει κάποιος] να μην οργίζεται.

v Όρος της αγνείας [είναι] η πάντοτε σταθερά αφοσιωμένη στον Θεό αίσθησι.

v Όρος της αγάπης [είναι] το να αυξάνη [κανείς] την εύνοιά [του] προς εκείνους που [τον υβρίζουν].

v Όρος της τελείας αλλοιώσεως δια της εντρυφύσεως του Θεού [είναι] το να θεωρεί [κανείς] χαρά το αποτρόπαιο του θανάτου.

Άγιος Διάδοχος Φωτικής, «Όροι» στο Φιλοκαλία, τόμος Β΄, Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μπούρα, Αρκαδία 2011, σ.σ. 325-326.

  

Η χαρά του αναγνώστη που έχει ανά χείρας την παραπάνω έκδοση της Φιλοκαλίας είναι διπλή. Όλος ο πλούτος των πατέρων της εκκλησίας μας συμπυκνωμένος σε δέκα τόμους (μέχρι στιγμής έχουν εκδοθεί οι δύο πρώτοι), σε μια εποχή που έχει κάνει μόδα την «μεταπατερική» θεολογία και την κενότητα του λόγου. Η έκδοση περιλαμβάνει το αρχικό κείμενο και την εξαιρετική ερμηνεία των αδελφών της μονής, καθώς επίσης ένα μικρό συναξάρι του αγίου πατρός-συγγραφέα των κειμένων  και διευκρινιστικά σχόλια στο τέλος κάθε κεφαλαίου.

Ο κάθε τόμος εκτός από θησαυρός σοφίας, αποτελεί και ένα κόσμημα για τα τυπογραφικά δεδομένα. Το concept βασίζεται πάνω στην αρχική έκδοση της Φιλοκαλίας, που εκδόθηκε το 1782 στο τυπογραφείο του Αντ. Βόρτολι στη Βενετία. Οι αδελφές της μονής μιμήθηκαν σε όλα εκτός του σχήματος για ευνόητους λόγους (σχήμα αρχικής έκδοσης: 25,5 Χ 35,5 cm, σχήμα σύγχρονης έκδοσης: 17,5 Χ 25 cm) την ιστορική έκδοση της «Γαληνοτάτης». Έτσι κρατάμε στα χέρια μας έναν δερματόδετο τόμο με τέσσερα ραχιαία εξογκώματα, ένα λειτουργικότατο πλεκτό κεφαλάρι και χρυσά κλισέ εντυπωμένα σε πολυτελές πορφυρό βελούδο. Το άνοιγμα του εξωφύλλου αποκαλύπτει μια μοναδική μαρμαρόκολλα (χειροποίητη εκτύπωση με τη μέθοδο της μονοτυπίας) σε μπλε, πράσινες, κίτρινες και κόκκινες αποχρώσεις. Το κείμενο «στολίζεται» καλλιτεχνικά με τις αυθεντικές βινιέτες και κοσμήματα του εκδοτικού οίκου του 18^ου αιώνα.

        Οι θεόπνευστοι λόγοι των Αγίων Πατέρων της εκκλησίας μας σε συνδυασμό με την υψηλής αξίας φιλολογική και θεολογική επιμέλεια των τόμων από την Αγία Καθηγουμένη Θεολογία και τις συν αυτήν αδελφές, βιβλιοδετήθηκαν σε μια απαράμιλλης αισθητικής έκδοση «προς Δόξαν του Αγίου Θεού και Κοινήν των Ορθοδόξων Ωφέλειαν» όπως αναγράφεται στον κολοφώνα του κάθε τόμου.

Ο κάθε τόμος κοστίζει 110 ευρώ (συμπεριλαμβανομένων των εξόδων ταχυδρομείου). Τηλέφωνο-fax για παραγγελίες: 27910 25601 , καθημερινές εκτός μεγάλων εορτών 12:00-13:00.