"Όροι" του Αγ. Διαδόχου Επισκόπου Φωτικής

v Όρος της πίστεως [είναι] η απαθής σκέψι περί Θεού.

v Όρος της ελπίδος [είναι] η αναχώρησι του νοός προς εκείνα τα [αγαθά], τα οποία ελπίζονται.

v Όρος της υπομονής, [είναι] το να υπομένει καρτερικά [κανείς] αδιάλειπτα, βλέποντας τον αόρατο ως ορατό με τους οφθαλμούς της διανοίας.

v Όρος της αφιλαργυρίας [είναι] το να θέλη [κανείς] τόσο πολύ να μην έχη, όσο κάποιος θέλει να έχη.

v Όρος της όντως γνώσεως, [είναι] το να αγνοή τον εαυτό του δια της από Θεού εκστάσεως.

v Όρος της ταπεινοφροσύνης [είναι] η διαρκής λήθη, όσων [καλών κανείς] κατορθώνει.

v Όρος της αοργησίας [είναι] η μεγάλη επιθυμία, [που έχει κάποιος] να μην οργίζεται.

v Όρος της αγνείας [είναι] η πάντοτε σταθερά αφοσιωμένη στον Θεό αίσθησι.

v Όρος της αγάπης [είναι] το να αυξάνη [κανείς] την εύνοιά [του] προς εκείνους που [τον υβρίζουν].

v Όρος της τελείας αλλοιώσεως δια της εντρυφύσεως του Θεού [είναι] το να θεωρεί [κανείς] χαρά το αποτρόπαιο του θανάτου.

Άγιος Διάδοχος Φωτικής, «Όροι» στο Φιλοκαλία, τόμος Β΄, Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μπούρα, Αρκαδία 2011, σ.σ. 325-326.

  

Η χαρά του αναγνώστη που έχει ανά χείρας την παραπάνω έκδοση της Φιλοκαλίας είναι διπλή. Όλος ο πλούτος των πατέρων της εκκλησίας μας συμπυκνωμένος σε δέκα τόμους (μέχρι στιγμής έχουν εκδοθεί οι δύο πρώτοι), σε μια εποχή που έχει κάνει μόδα την «μεταπατερική» θεολογία και την κενότητα του λόγου. Η έκδοση περιλαμβάνει το αρχικό κείμενο και την εξαιρετική ερμηνεία των αδελφών της μονής, καθώς επίσης ένα μικρό συναξάρι του αγίου πατρός-συγγραφέα των κειμένων  και διευκρινιστικά σχόλια στο τέλος κάθε κεφαλαίου.

Ο κάθε τόμος εκτός από θησαυρός σοφίας, αποτελεί και ένα κόσμημα για τα τυπογραφικά δεδομένα. Το concept βασίζεται πάνω στην αρχική έκδοση της Φιλοκαλίας, που εκδόθηκε το 1782 στο τυπογραφείο του Αντ. Βόρτολι στη Βενετία. Οι αδελφές της μονής μιμήθηκαν σε όλα εκτός του σχήματος για ευνόητους λόγους (σχήμα αρχικής έκδοσης: 25,5 Χ 35,5 cm, σχήμα σύγχρονης έκδοσης: 17,5 Χ 25 cm) την ιστορική έκδοση της «Γαληνοτάτης». Έτσι κρατάμε στα χέρια μας έναν δερματόδετο τόμο με τέσσερα ραχιαία εξογκώματα, ένα λειτουργικότατο πλεκτό κεφαλάρι και χρυσά κλισέ εντυπωμένα σε πολυτελές πορφυρό βελούδο. Το άνοιγμα του εξωφύλλου αποκαλύπτει μια μοναδική μαρμαρόκολλα (χειροποίητη εκτύπωση με τη μέθοδο της μονοτυπίας) σε μπλε, πράσινες, κίτρινες και κόκκινες αποχρώσεις. Το κείμενο «στολίζεται» καλλιτεχνικά με τις αυθεντικές βινιέτες και κοσμήματα του εκδοτικού οίκου του 18^ου αιώνα.

        Οι θεόπνευστοι λόγοι των Αγίων Πατέρων της εκκλησίας μας σε συνδυασμό με την υψηλής αξίας φιλολογική και θεολογική επιμέλεια των τόμων από την Αγία Καθηγουμένη Θεολογία και τις συν αυτήν αδελφές, βιβλιοδετήθηκαν σε μια απαράμιλλης αισθητικής έκδοση «προς Δόξαν του Αγίου Θεού και Κοινήν των Ορθοδόξων Ωφέλειαν» όπως αναγράφεται στον κολοφώνα του κάθε τόμου.

Ο κάθε τόμος κοστίζει 110 ευρώ (συμπεριλαμβανομένων των εξόδων ταχυδρομείου). Τηλέφωνο-fax για παραγγελίες: 27910 25601 , καθημερινές εκτός μεγάλων εορτών 12:00-13:00.

Το επεισόδιο της Ζωοδόχου Πηγής από τους Βουλγαροκομιτατζήδες των χωριών της Γευγελής των Σκοπίων

Πόντιοι χορευτές χορεύουν στην πλατεία του χωριού

   Η μάχη αυτή των Ευζώνων έγινε στις 25 Απριλίου του 1941. Υπήρξε μια από τις πρώτες πράξεις στις αρχές της τριπλής κατοχής της Ελλάδας από την Γερμανία-Ιταλία-Βουλγαρία, τις σιδερόφρακτες δυνάμεις του ναζισμού. Ο Γερμανός κατακτητής εισέβαλε στην Ελλάδα από την λίμνη Δοϊράνη. Ευθύς αμέσως εγκατέστησε κλιμάκιο γερμανικής φρουράς στην Αξιούπολη. Το κλιμάκιο αυτό βοήθησε τους ομήρους Ευζωνίτες, όταν τους οδήγησαν οι βουλγαρο-κομιταζήδες στα σύνορα, με σκοπό να τους σκοτώσουν. Παράξενο γεγονός κι όμως το περιστατικό αυτό είναι απόλυτα αληθινό.

    Ο βουλγαρικός στρατός του Βόρη από το ύψος της γέφυρας του ποταμού Στρυμόνα, προχωρώντας δυτικά έφτασε μέχρι την περιοχή Γευγελής και καραδοκούσε αμήχανα. Ήταν ένα τάγμα ολόκληρο με φαντάρους τακτικούς. Εκεί επάνω στην οριοθετική γραμμή Ελλάδας και νότιας Σλαυβίας ο επικεφαλής του κλιμακίου των Γερμανών σε πολύ έντονο ύφος είπε στον Βούλγαρο αξιωματικό πως δεν είχε καμιά δικαιοδοσία. Αυτός ντροπιασμένα απάντησε πως τον ξεγέλασαν δίγλωσσοι κάτοικοι των χωριών Μπογορόβιτσας, Στογιάκοβο, και Μπογδάντσα. Σημειωτέον ότι χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον το δήθεν επιχείρημα ότι οι Πόντιοι Καρσιώτες Καυκάσιοι έγιναν αιτία να εκτοπιστούν προσωρινά για μια εβδομάδα οι γέροντες πατέρες των αλβανομάχων στρατιωτών παιδιών τους. Η αιτία για την προσωρινή εκτόπιση έγινε βάση των προληπτικών μέτρων του κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά.

   Η περιώνυμη αντίσταση της μάχης των Ευζώνων της 25 Απριλίου του 1941 είχε ως απολογισμό δυο ηρωικά θύματα τον δεκαεννέα Αλέξη Γρηγοριάδη εξ Ευζώνων και τον στρατιώτη Σίμο Ιωαννίδη μόλις επανακάμπτοντα από το αλβανικό μέτωπο. Το τρίτο θύμα, ο βιαίως βασανισθής Μιλτιάδης Κουρτσίδης από την Ποντοηράκλεια πέθανε μετά από ένα τρίμηνο. Από τη λαφυραγώγηση των Ευζώνων εκλάπησαν περί τις 15 ραπτομηχανές singer και άλλες τόσες μηχανές άλεσης καφέ, κάρα καπνών, αλεύρια και πολλά προικώα είδη νεανίδων. Ένα κοπάδι με αιγοπρόβατα επιστράφηκε ελαφρώς ακρωτηριασμένο από τους κατσικοκλέφτες των Σκοπίων.

   Οι έλληνες αμυνόμενοι προκάλεσαν 13 ανθρώπινες απώλειες στην πλευρά των επιτιθέμενων βουλγαρο-κομιτατζήδων.

Ιωαννίδης Πέτρος

ΕΥΖΩΝΟΙ

Το ηρώο του χωριού κάτω από το οποίο φυλάσσονται τα σεπτά λείψανα των 9 ευζώνων

Στο χώρο που μαρτύρησαν οι 9 Εύζωνοι, οι κάτοικοι του χωριού (Ευζωνίτες) έχτισαν εκκλησάκι στην μνήμη τους.

  

   Το χωριό Εύζωνοι ονομάστηκε έτσι προς τιμήν των 9 Ευζώνων του 34ου συντάγματος πεζικού και 11ου λόχου, του Ελληνικού στρατού που μαρτύρησαν από τους Βουλγάρους κομιτατζήδες τον Ιούλιο του 1912 κατά τη διάρκεια του Β’ Βαλκανικού πολέμου. Η προγενέστερη ονομασία του ήταν Ματσίκοβο (όνομα Σλαβικής προέλευσης). Βρίσκεται ανάμεσα στο τρίγωνο της ανατολικής όχθης του Αξιού ποταμού και των σύγχρονων συνόρων με τη FYROM, στην αρχαία Ελληνική περιοχή Παιονία, του κράτους των Μακεδόνων.

   Οι Εύζωνες αρχικά ήταν δέκα στον αριθμό και αιχμαλωτίστηκαν με δόλο από τον βουλγάρικο στρατό στο προκεχωρημένο φυλάκιο της λίμνης Αρτσάν (σημερινή περιοχή του Πολυκάστρου). Ένας εξ αυτών, ο λοχίας, κατάφερε να δραπετέψει στο ρέμα του χωριού Πευκοδάσους. Οι υπόλοιποι παραδόθηκαν από τον Βουλγαρικό στρατό στους κομιτατζήδες και οδηγήθηκαν στο μαρτύριο στην βόρεια άκρη του χωριού Εύζωνοι, εντός του ρέματος. Εκεί μετά από άνανδρα βασανιστήρια, ακρωτηριασμούς, ξυλοδαρμούς κ.τ.λ. παρέδωσαν το πνεύμα. Τέτοια ήταν η βαρβαρότητα των Κομιτατζήδων που ο διοικητής τους ονόματι Ντούλη, ούρησε σε ένα μπουκάλι και το έδωσε για να πιεί ο ηρωικός εύζωνας που ψυχορραγούσε, όταν αυτός ζήτησε να πιεί νερό. Τα λείψανα των ευζώνων έμειναν ανενταφίαστα μέχρι που ο τελώνης Σιγάλας τα περισυνέλεξε το 1927. Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια τα οστά των ευζώνων έμεναν εκτεθειμένα κάτω από τον ήλιο, τη βροχή και τις επιδρομές των τρωκτικών και των πουλιών, για τον φόβο των Ιουδαίων. Με τις ενέργειες του τελώνη Σιγάλα, έγινε ηρώο στην πλατεία του χωριού όπου φυλάσσονται μέχρι σήμερα τα λείψανα των 9 παλικαριών. Κάθε χρόνο, στην γιορτή της Ζωοδόχου Πηγής, γίνεται αρχιερατικό τρισάγιο στην μνήμη τους και ακολουθούν πολιτιστικές εκδηλώσεις.

   Τον χειμώνα του 1920, στη γιορτή του Αγίου Σπυρίδωνος, κατέφθασαν στο Καραμπουρνού της Καλαμαριάς της Θεσσαλονίκης οι πρώτοι Έλληνες Ποντιακής καταγωγής από την περιοχή του Κάρς, του Σοχούμ και της Τραπεζούντας. Η μεταφορά τους από την πατρίδα έγινε με τα επιβατηγά πλοία ¨Παρτιγιάν¨ και ¨Κωνσταντίνος ο Ά¨ και είχαν συνοδεία το θρυλικό πλοίο του πολεμικού ναυτικού ¨Αβέρωφ¨. Τους επιβλήθηκε αναγκαστική τρίμηνη παραμονή, ¨καραντίνα¨, στο Καραμπουρνού, το οποίο αποτέλεσε και εκατόμβη για εκατοντάδες ταλαιπωρημένους ποντίους που σκότωνε η ελονοσία. Χαρακτηριστικό της κατάστασης που δημιουργήθηκε στο μικρό λιμανάκι της Καλαμαριάς είναι το επόμενο τετράστιχο:

Ση τσόλι’μ το Καραμπουρνού

Τριγύλ΄ τριγύλ΄ ταφία

Ανοίξτε και τερέστε τα

Όλα κρύα νερά

κι όλα καρσί παιδία

δηλαδή:

στο καταραμένο το Καραμπουρνού,

γύρω γύρω τάφοι,

ανοίξτε και δείτε τα

όλα νέα παιδιά από το Κάρς

σαν τα κρύα τα νερά.

   Μετά το πέρας της τρίμηνης καραντίνας, επιβιβάστηκαν πάνω σε μακρόστενα εβραϊκά κάρα και μεταφέρθηκαν στο χωριό, όπου και εγκαταστάθηκαν τη Σαρακοστή του 1921. Δεν έτυχαν καλής αποδοχής από τον ντόπιο πληθυσμό. Με την προεδρία του εμπνευσμένου κοινοτάρχη και δασκάλου Αλέξη Ιωαννίδη, του πρώτου αιρετού κοινοτάρχη έξι χωριών που αποτελούσαν την κοινότητα Ευζώνων, (Εύζωνοι, Μεταμόρφωση, Ποντοηράκλεια, Μικρόδασος, Πλατανιά, Κάστρο) από το 21 μέχρι και τον πρόωρο θάνατό του το 1938, το χωριό προόδεψε και οι κάτοικοί του απέκτησαν ακριτικό κλήρο (1931) ως ελάχιστη αποζημίωση για την περιουσία που άφησαν στις χαμένες πατρίδες.

Ιωαννίδης Πέτρος

«Κουλτούρα», «Θρησκεία» και απλήρωτη εργασία

   Το παραπάνω τρίπτυχο χαρακτηρίζει επιτυχώς τις εκδόσεις Ίνδικτος, αφού σύμφωνα με τους εργαζομένους της εταιρίας, αντιμετωπίζουν προβλήματα με την μισθοδοσία τους από τον Ιανουάριο του 2009 καθώς η επιχείρηση επί σειρά ετών πλήρωνε «έναντι» των δεδουλευμένων. Αποκορύφωμα αυτής της επαχθούς κατάστασης είναι αυτά που βιώνουν οι εργαζόμενοι εδώ και μερικούς μήνες, που όπως φαίνεται ο εκδότης της Ινδίκτου, Μανώλης Βελιτζανίδης, θεώρησε την εργασία τους εθελοντική, καθώς έχει να πληρώσει τους υπαλλήλους του 6 ½ και 7 ½ μήνες αντίστοιχα. Στις επανειλημμένες οχλήσεις τους για πληρωμή των μισθών τους, απαντούσε να μην τον απασχολούν για προσωπικά τους θέματα και στο επιχείρημά τους ότι η εργασία τους αυτή είναι το μόνο βιοποριστικό μέσο που έχουν, απαντούσε με περισσό κυνισμό πως δεν είναι δικό του πρόβλημα αυτό.

   Πρόσφατα, κι ενώ επικαλείται την οικονομική κρίση για να μην εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του, πραγματοποίησε τρεις εκδόσεις που όπως διατυμπανίζει σε συνεντεύξεις και άρθρα του σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα αποτελούν «εκδοτικά επιτεύγματα» για το χώρο του βιβλίου στην Ελλάδα! Μάλιστα στο προσωπικό του blog κομπάζει και επαίρεται για το «επίτευγμά» του, καθώς δέχεται σχόλια από τους αφελείς που τον περιβάλλουν, πως είναι «Θεός» και «μέγας ηγεμόνας». Οποία μωρία! Το μόνο του «επίτευγμα» όμως είναι, πως έδωσε το ποσό που αντιστοιχούσε στους μισθούς των υπαλλήλων του και πολύ παραπάνω, σε γερμανικό τυπογραφείο υψηλών προδιαγραφών το οποίο μάλιστα και προπλήρωσε, καθώς οι γερμανοί εταίροι μας είναι πολύ προσεκτικοί με τους έλληνες επιχειρηματίες (και καλά κάνουν στην προκειμένη περίπτωση). Έτσι όπως αφελέστατα ομολόγησε σε υπάλληλό του όταν εκείνος του ζήτησε να πληρωθεί, ο Βελιτζανίδης έδωσε προκαταβολικά το ποσό των 45.000 ευρώ για να πληρώσει τα 8.000 αντίτυπα-«εκδοτικά επιτεύγματα» σε τυπογραφείο της Γερμανίας ενώ θα μπορούσε να πληρώσει τους υπαλλήλους του και να κάνει μια αξιοπρεπή έκδοση σε ελληνικά τυπογραφεία, βοηθώντας έτσι την ελληνική οικονομία.
   Είναι χαρακτηριστικό πως ο εκδότης Μανώλης Βελιτζανίδης δεν έχει θυσιάσει καμία από τις ακριβές συνήθειές του, όπως παραδείγματος χάριν να κατοικεί σε ιδιόκτητη εξοχική πολυτελή κατοικία με κήπο στα ακριβά προάστια των Αθηνών, να έχει ιδιόκτητα γραφεία στα Εξάρχεια, να κυκλοφορεί με ακριβά αυτοκίνητα και να σπουδάζει θυγατέρες στα «εξωτερικά». Εξίσου χαρακτηριστική είναι και η σχέση του με την εξουσία που εκμεταλλεύεται πλήρως, καθώς υπήρξε σύμβουλος της κυβέρνησης Παπανδρέου στο υπουργείο Υγείας με μοναδικό προσόν… την κουμπαριά του με τον υπουργό Ανδρέα Λοβέρδο!

   Απορίας άξιον είναι πως ο Βελιτζανίδης αλλάζει προσωπεία κατά το δοκούν και εμφανίζεται πότε ως «άνθρωπος πνευματικός» στα μοναστήρια και στους άλλους θρησκευτικούς κύκλους που λυμαίνεται, και πότε ως Λακανικός, Νιτσεϊκός και προσφάτως Δημητριακός. Τόσο στις δουλειές του ως «ελλογιμώτατος» όσο και στις άλλες της «υψηλής» κουλτούρας ένα είναι το τελικό αποτέλεσμα… φέσια, απλήρωτα δικαιώματα και συμφωνίες που δεν τηρούνται. Πάμπολλες είναι οι περιπτώσεις στις οποίες καθηγητές Πανεπιστημίου του εμπιστεύτηκαν τα πανεπιστημιακά τους εγχειρίδια, τα οποία επρόκειτο να διανείμουν στους φοιτητές τους, όταν όμως έφτασε η περίοδος της διανομής τα βιβλία δεν είχαν τυπωθεί ακόμη (και ούτε πρόκειται).

   Απορία του συνδέσμου βιβλιοϋπαλλήλων Θεσσαλονίκης και όλων των υγιώς σκεπτόμενων συνανθρώπων μας είναι πώς τέτοια νοσηρά φαινόμενα σήψης εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα στους χώρους του βιβλίου επαναλαμβάνοντας ξανά και ξανά τις ίδιες αμαρτίες. Ως πότε;

                                     Σωματείο Βιβλίου Χάρτου Θεσσαλονίκης

ΚΥΠΡΟΣ

Η σπηλιά που δολοφονήθηκε άνανδρα από τους Άγγλους κατακτητές ο "Σταυραετός του Μαχαιρά" Γρ. Αυξεντίου.

Ιερά Μονή Μαχαιρά

  Λοιπόν...Όπως είχα υποσχεθεί στην προηγούμενη ανάρτησή μου, σήμερα 28 Ιανουαρίου, στην καρδιά του χειμώνα, θα αναπολήσω τις θερινές μου αναμνήσεις από τη μεγαλόνησο. Δεν την λένε άστοχα έτσι. Είναι μεγαλόνησος και στην έκταση και στην καρδιά, αν θα μπορούσε να είχαν ποτέ τα βουνά και οι παραλίες καρδιά.

Με το που φτάσαμε στην Κύπρο, είχα ένα συμβάν που με έκανε να θέλω να κλειδώσω το αυτοκίνητο έξω από το ξενοδοχείο και να περάσω την εβδομάδα περπατώντας στη Λάρνακα μη βλέποντας τίποτα άλλο। Το συμβάν ναι...είχε σχέση με το δεξιοτίμονο σκόντα που νοίκιασα, τα αντίθετα ρεύματα στους δρόμους και την προσφιλή συνήθεια των κυπρίων οδηγών να αφήνουν τριπλοπαρκαρισμένα τα αμάξια τους, όπου τους βολεύει।

  Δρόμος, δρόμος, δρόμος, ραναράουντ, χαλτ και πολλές ερωτήσεις για να πας στην πόλη, αλλά όταν την βρεις (την πόλη) μαγεύεσαι.

Η Λάρνακα είναι μια κοσμοπολίτικη πόλη. Λάρνακα την ονόμασαν επειδή έχει την ευλογία να φιλοξενεί την λάρνακα ενός ξεχωριστού Αγίου, φίλου του Χριστού, που η αγάπη Του τον ανέστησε τέσσερις ημέρες μετά τον βιολογικό του θάνατο. Μιλάω για τον Άγιο Λάζαρο τον τετραήμερο. Λέγεται πως ο Άγιος Λάζαρος μετά την ανάστασή του δεν γέλασε ποτέ παρά μόνο όταν είδε κάποιον κλεπτομανή να κλέβει ένα πήλινο αγγείο, λέγοντας το περίφημο ¨το ένα χώμα κλέβει το άλλο¨. συνεχίζεται...

καλοκαιράκι

Πήλιο

  Το καλοκαίρι που μας πέρασε είχα την πολυτέλεια να περάσω τις διακοπές μου σε δυο μέρη που πραγματικά ¨έγραψαν¨ φωτογραφικά μέσα στο μυαλό μου.Το πρώτο μέρος που επισκέφτηκα ήταν η Κύπρος, που επιφυλάσσομαι να μιλήσω γι αυτήν σε άλλη ανάρτησή μου.Το δεύτερο μέρος, το Πήλιο.

   Στη μια εβδομάδα που πέρασα ανάμεσα σε βουνό και θάλασσα, είχα την ευκαιρία να ακούσω μια φωνή που με εντυπωσίασε. Γνωστό το όνομα, αλλά δεν το είχα συνδέσει ποτέ με τα τραγούδια της, μιλάω για την Νατάσσα Μποφίλιου.Σε μια συναυλία που δόθηκε κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι του Αυγούστου, δίπλα από την εκκλησιά της Αγίας Μαρίνας του Κισσού, δόξασα το Θεό που γεννήθηκα σε τόσο ευλογημένο τόπο και προς στιγμήν διέγραψα όλα τα προβλήματα που μου προξενεί καθημερινά η νεοελληνική πραγματικότητα.

   Μια από τις πιο ωραίες αναμνήσεις που μου προκαλεί γέλιο έως τώρα που το σκέφτομαι είναι η παρακάτω: θες η καλοκαιρινή διάθεση, θες το άγχος της τραγουδίστριας, την έκανε να ξεχνάει στίχους από τα τραγούδια που ερμήνευε. Την πρώτη φορά το κάλυψε με το σκέρτσο της, την δεύτερη ζήτησε συγνώμη από το κοινό της, την τρίτη το πήρε κατάκαρδα.Σταμάτησε τους μουσικούς της και κάθησε σκεφτική στα σκαλοπάτια της όμορφης πλατείας του χωριού, στο χώρο που δινόταν η συναυλία. Ξαφνικά ακούγεται μια φωνή από το διπλανό μου κάθισμα που βρισκόταν δυο φίλοι, αρκετά πιωμένοι για να μην πω μεθυσμένοι (μιλούσαν καθ' όλη την διάρκεια της συναυλίας και τους κάναν συνεχώς παρατήρηση) ¨μη στεναχωριέσαι, εσύ να 'σαι καλά¨. Τα λόγια του μεθυσμένου σκίσανε την αμηχανία που υπήρχε στον αέρα και ένωσαν το κοινό με δεσμούς αλληλεγγύης.Μακάρι να είχαμε όλοι τη σοφία του μεθυσμένου.Μακάρι να είμασταν πιο επιεικείς με τους συνανθρώπους μας και πιο σοβαροί όταν πρόκειται να ελέγξουμε τους εαυτούς μας.